Koniecz starego porządku
Jedną z przyczyn wyłonienia się tych dwóch nowych systemów było załamanie się dotychczasowego porządku społecznego, brak stabilizacji i nastanie okresu wielkich przemian społecznych. Chiny były wówczas podzielone na wiele nieustannie ze sobą walczących, feudalnych państewek, w których obowiązywały wysokie podatki, a ludność zmuszana była do ciężkiej pracy na rzecz władców. Ludzie poszukiwali więc odpowiedzi na pytania o sens życia i istotę wszechświata. Krótko mówiąc, potrzebowali nowego światopoglądu. Taoizm i konfucjanizm starały się takich odpowiedzi udzielić. Nauka Konfucjusza kładła nacisk na potrzebę utrzymania tradycyjnego modelu społeczeństwa, gdzie role społeczne były wyraźnie wyznaczone, a relacje między panem a poddanym, ojcem i synem, czy mężem i żoną - ściśle określone. Konfucjanizm uznawany jest raczej za system etyczno-filozoficzny niż za religię. Taoizm zaś miał więcej mistycznych akcentów, bardziej koncentrował się na powinnościach jednostek, chociaż nie lekceważył potrzeby uporządkowania życia społecznego.